Strona główna - GeoŚwiat

Witamy w sklepie

Napisz krótką wiadomość powitalną

Przejdź do zakupów

Nowe produkty

Śledź mnie na Facebooku

1,030

GeoŚwiat

Blog o zdobywaniu szczytów, odkrywaniu nowych miejsc i zamiłowaniu do geografii.

GeoŚwiat

7 days ago

Fogarasze: dzień 2O 7 rano budzi mnie… cisza.I to taka podejrzana cisza. Przez chwilę leżę nieruchomo i próbuję zrozumieć, czego brakuje. A potem dociera do mnie: DESZCZ PRZESTAŁ PADAĆ! 😂Wyskakuję czym prędzej z namiotu pełna nadziei na widoki życia… i cóż, widoków brak. Chmury dalej wiszą tak nisko, jakby chciały za chwilę znów uraczyć nas deszczem. Sprawdzam pogodę i, podobno, za godzinę ma się rozpogodzić.No to trudno, poświęcam się i wracam do śpiwora, żeby napisać dla Was relację z pierwszego dnia 😄O 9 słońca nadal brak, ale głód okazuje się silniejszy niż komfort cieplny. Wypełzamy ze śpiworów i robimy wielką wystawkę mokrych rzeczy przed bacówką. Godzinę później w końcu pojawia się słońce, więc wystawka szybko zamienia się w pełnoprawny sklep outdoorowy 😂Skarpetki, spodnie, rękawiczki, kurtki, liofilizaty… dosłownie wszystko suszy się na każdym możliwym kamieniu i kijku.My za to rozsiadamy się wygodnie przed bacówką i wchodzimy w tryb regeneracji. Książka, krzyżówki, dron, kakao, gapienie się na góry — każdy znalazł swoje zajęcie. Oczywiście z obowiązkowymi przerwami na obracanie mokrych rzeczy na drugą stronę niczym kiełbasek na grillu 😂Ja idę jeszcze na spacer po okolicy i mnie mogę przestać się zachwycać! Krokusy są dosłownie wszędzie. W końcu siadam sobie na kamieniu przy granicy śniegu i po prostu gapię się na góry. I w takich momentach człowiek przypomina sobie, po co właściwie taszczy te 20 kg przez całą dolinę 😄W międzyczasie analizujemy opcje na dalszą trasę. Ostatecznie postanawiamy spróbować dojść na przełęcz w grzbiecie głównym, gdzie stoi schron. No kto by nie chciał zanocować na wysokości 2200 m w zamknietym schronie wyglądającym jak piłka? Początek podejścia jest wręcz cudowny. Potok, krokusy, trochę słońca, ludzie spacerujący po dolinie (taktycznie przemilczę ciężki plecak…)Ale ta sielanka kończy się dokładnie tam, gdzie zaczyna się śnieg 😂Zakładamy raki i od tego momentu zostajemy już sami. Tylko my, śnieg i góry.Idziemy powoli, bo jest stromo, a miejscami śnieg zapada się do kolan. Po kilku minutach zamieniam kije na czekan i odkrywam nową prawdę o życiu: chodzenie z czekanem i 20-kilowym plecakiem ma bardzo mało wspólnego z romantyczną wizją górskich wypraw 😂Jest ciężko. Bardzo ciężko. Torowanie, szukanie trasy, zapadający się śnieg… tempo mamy mniej więcej takie, jakbyśmy wspinali się na Everest, a nie szli na przełęcz w Fogaraszach 😂W końcu dochodzimy mniej więcej do połowy podejścia i po raz pierwszy widzimy nasz cel. I szczerze? Nie wygląda to zachęcająco. Stromo, ślady dość świeżej lawiny i przede wszystkim nawisy na grani… Po krótkiej naradzie decydujemy się odpuścić. Góry nigdzie nie uciekną, a my bardzo chcielibyśmy jednak wrócić z tego wyjazdu w komplecie.Postanawiamy więc przebić się do czerwonego szlaku. Kilka minut później szczyty znowu chowają się w chmurach. Śmiejemy się, że to chyba góry właśnie pogratulowały nam rozsądnej decyzji 😅Zostaje jeszcze znaleźć miejsce na namiot. Oczywiście nie byłoby zabawy, gdyby było łatwo, więc po drodze przebijamy się przez kosówkę i szukamy czegokolwiek względnie płaskiego. W końcu znajdujemy wypłaszczenie pod zasypaną śniegiem bacówką. W końcu trafiamy względnie sensowne miejsce obok starej bacówki prawie całkowicie zasypanej śniegiem. Dlaczego względnie? Bo niby jest płasko, ale podłoże pokryte jest wielkimi, krzywymi kępami traw. A chwilę po rozłożeniu namiotów, jak na zamówienie, znowu wychodzi słońce.A widok? Absolutnie cudowny! Zdecydowanie w top 20 najpiękniejszych miejsc na namiot w moim życiu. Mamy też okazję podziwiać jak po drugiej stronie doliny schodzi lawina. A potem ogarniamy sobie plan na jutro, gotujemy kolację i chowamy się do namiotów, bo robi się naprawdę zimno. ... See MoreSee Less

Photo

View on Facebook

GeoŚwiat

1 week ago

Fogarasze, dzień 1Plan na dzisiaj był prosty. Naprawdę prosty.Ale bardzo szybko okazało się, że los ma wobec nas zupełnie inne plany i najwyraźniej uznał, że nie możemy się przypadkiem nudzić 😂Zamiast opalania w cieniu krokusów dostaliśmy raczej wersję „przeprawa wodna między krokusami”. Tylko ktoś zapomniał zapewnić nam kalosze 😅Zgodnie z prognozą, Braszów przywitał nas deszczem. Takim jeszcze niegroźnym, akurat na kurtkę. Pamiętam, że pomyślałam wtedy: „eee, chyba nie będzie tak źle z tą pogodą”.Och, jakże ja byłam naiwna 😂Z lotniska dojechaliśmy autobusem do centrum i zaczęliśmy poszukiwania gazu. Niestety, sklep, który mieliśmy upatrzony, był cały czas zamknięty, więc musieliśmy podejść jeszcze w drugie miejsce. Potem wypłata gotówki z bankomatu. Pierwszy się zaciął i nie chciał oddać nam karty, więc przeżyliśmy chwilę grozy. Drugi chciał policzyć nam prawie 20% prowizji za wypłatę. Trzeciemu podobała się karta Visy, Mastercarda już nie. Potem czas na szybkie jedzonko, toaletę i siadamy nad telefonami żeby zamówić ubera. Udaje nam się upolować bardzo dobrą cenę na przejazd i za 90 km płacimy jakieś 240 zł. Minutę po opłaceniu przyjazdu zaczyna lać. Na zewnątrz robi się dosłownie biało, a po ulicach zaczynają płynąć potoki. A pośrodku nich my - miejscami prawie po kostki w wodzie. Droga mija nam szybko, bo po wczesnej pobudce, śpimy w najlepsze. Budzą nas dopiero dziury na drodze, gdy zjeżdżamy z asfaltu. Szybko się okazuje, że droga, która normalnie jest przejezdna, po dzisiejszych ulewach jest miękka i co chwilę przecinana strumieniami. Także w prezencie od losu dostajemy +2 godziny marszu w ulewie. Zupełnie gratis. I jak tu nie kochać gór? 😂Kierowca patrzy na nas trochę z niedowierzaniem i życzy nam udanej wyprawy. Widać, że sam chyba nie do końca wierzy w swoje słowa. Szybko chowamy się pod drzewa, żeby choć trochę mniej zmoknąć w czasie przepaku. Ubieramy odzież szturmową, czyli kurtki, spodnie wodoodporne, pokrowce na plecaki, a niektórzy nawet parasolki. Wystarczyło 10 min i woda już po nas cieknie 😂Co mogę powiedzieć o dalszej drodze? Cóż... Było mokro. I to nawet bardzo mokro. I ciężko, bo każde z nas ma na plecach około 20 kilogramów. Pogoda jest tak podła, że idziemy bardzo szybko i pierwszą przerwę robimy dopiero po 2,5 h marszu, gdy dochodzimy do schroniska. Budynek jest cały czas w remoncie, więc jedyne luksusy, z których mogliśmy skorzystać, to metrowy gzyms, który choć na te 15 minut pozwolił nam odpocząć od głośnego bębnienia kropel o kaptury. A potem jeszcze pół godziny i dochodzimy do końca płaskiej doliny, gdzie plan zakładał rozbijanie obozu. Sensownych miejsc na namioty jest jak na lekarstwo, wszystko płynie. I gdy już tracimy nadzieję, zza załomu wyłania się bacówka. Piętrowa, w miarę szczelna. No czuję się jakbym wygrała w totka! 🤩Wieczór więc upływa nam na suszeniu rzeczy i gotowaniu kolacji. I gdy już chcemy iść spać, okazuje się, że w bacówce oprócz myszy mieszka jeszcze kilkadziesiąt pająków, które po zmroku zamieniają sobie wnętrze chatki na parkiet taneczny. Mam wrażenie, że rywalizują między sobą, który szybciej albo z większą gracją opuści się na pajęczynie z sufitu. A że ja pająków nienawidzę całym sercem, to mimo ulewy na zewnątrz podejmuję jedyną słuszną decyzję: ewakuacja błyskawiczna 😂 Rozstawiam namiot i robię szybką przeprowadzkę.I tyle byłoby z mojego wygrania w totka...Muszę przyznać, że wyjazd zaczęliśmy naprawdę z przytupem.Atrakcji mieliśmy już tyle, że spokojnie powinno wystarczyć do końca wyprawy 😂 ... See MoreSee Less

Photo

View on Facebook

GeoŚwiat

1 week ago

Braszów przywitał nas mało przyjemnie, bo cały czas pada (na zmianę z leje...).Gaz kupiony, ostatnie zakupy zrobione, czas ruszać w góry 😉 ... See MoreSee Less

Photo

View on Facebook